28 Feb 2017

Genomineerd: Ingrid de Rond

0 Comment

Met haar essay ‘Tragiek en anti-tragiek – Verkenningen in een tranendal’ werd Ingrid de Rond genomineerd voor de Marie Kleine-Gartman Essayprijs. Door middel van wetenschap, techniek, cijfers en logica probeert de moderne mens de grillen van het leven aan banden te leggen. In haar voorstelling Pandora’s DropBox toont choreografe Katja Heitmann een geradicaliseerde uitwerking van dit ideaal: de perfecte mens in een perfecte wereld. Wat betekent dit wereldbeeld eigenlijk voor de manier waarop we ons – onvermijdelijk onvolkomen – leven ervaren, vraagt De Rond zich af. Aan de hand van Nietzsche bepleit zij een herwaardering van het onbegrip, toeval en noodlot.

De jury is van oordeel dat de tekst een sterk argument biedt voor de waarde van het theater, als plek waar de onbedwingbare elementen van het menselijke gevierd kunnen worden. Het zweet en het snot van de acteurs dienen als noodzakelijk tegenwicht voor de klinische, moderne, gecontroleerde, economische samenleving die wij om ons heen geconstrueerd hebben. Door het werk van Heitmann en Nietzsche met elkaar te laten botsen, laat De Rond zien wat kunst nog kan betekenen in tijden van onrust.


Ingrid de Rond (1991) studeerde in 2013 af aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Van 2014 tot 2016 werkte ze als projectcoördinator bij Kunstpodium T en als moderator van kunstenaarsgesprekken in De Pont – museum voor hedendaagse kunst. Op dit moment volgt ze de masteropleiding Wijsbegeerte aan de Universiteit Antwerpen en werkt ze als dramaturge voor choreografe Katja Heitmann.

Meer lezen: www.ingriderond.com

Uit ‘Tragiek en anti-tragiek’:

‘In de hedendaagse maatschappij worden tragische gebeurtenissen niet als zodanig ervaren en geaccepteerd, maar vormen zij veeleer de aanleiding tot verdere actie: tot uitbreiding van kennis en data, vergroting van de instrumentele greep op de werkelijkheid en perfectionering van de menselijke capaciteiten. Eén ding is zeker: in een maatschappij die functioneert op kwantitatieve gegevens, die bij iedere daad berekent hoeveel ze oplevert, lijkt voor een wedergeboorte van het Griekse amor fati weinig plaats. De hedendaagse mens wenst dat de wereld zo smooth wordt als het scherm van zijn iPhone, zo gelikt als de vacht van een ballondier van Jeff Koons.’

In Pandora’s DropBox van choreografe Katja Heitmann staat de totale beheersing van fysieke en mentale krachten centraal, de technische perfectie zonder overkoepelend doel. ‘De dansers lijken het leven onvermijdelijk en onontkoombaar als een reeds voorgeprogrammeerde missie op zich te moeten nemen; alsof het leven zelf tot algoritme is verworden; alsof het is bezweken onder het gewicht van de efficiëntie, waardoor het op zichzelf als waardeloos wordt ervaren.’ De voorstelling voelt als een totaal gecontroleerde, kille wereld. ‘Een wereld waarin iedereen vervangbaar is, en waarin de beheersing van het eigen lijf – en van het lijf van anderen – een doel op zich is geworden.’

‘Toch, ondanks het eindeloos ontheemde ronddolen van de dansers, ontwaart ook Pandora’s DropBox nog een sprankel van hoop. In het onvermijdelijke opduiken van de menselijke sappen toont zich hoe wij onze menselijke conditie wel kunnen ontstijgen, maar er nooit volledig los van kunnen komen. Het stille protest van spieren, zweet en tranen maakt zichtbaar dat de mens desnoods alles kan beheersen, maar dat er altijd elementen onvoorzien blijven.’

[omhoog]