01 dec 2014

Even voorstellen: Charlotte De Somviele

0 Comment
Charlotte De Somviele

Charlotte De Somviele

Charlotte De Somviele zet in Van ‘wat dan nog?’ naar ‘wat nu?’ het ironische relativisme in hedendaagse voorstellingen overtuigend weg als ‘voorbij’. De kritische dimensie van toen is een stijl geworden en de subversieve kracht van die houding is uitgehold. Zij kiest voor de persoonlijker, twijfelender, ook kritische maar constructievere stem van haar generatiegenoten.

Haar essay
Deze makers durven, meent Charlotte De Somviele, compromislozer in te zetten op de ‘werkelijkheidswaarde’ van het theater, op het in kunst aanwezige potentieel.
“Verzaakt de ironicus niet aan het potentieel dat kunst vandaag mis¬schien juist zo waardevol maakt? Iets verbeelden dat er nog niet is, maar dat wel kan ontstaan? Of iets bestaands verbeelden alsof we het voor de eerste keer zien? Kortom: de creatie van mogelijke perspectieven waarbij de kunst vertrouwt op haar eigen taal om het publieke gesprek aan te gaan?

Over Suzanne Grotenhuis in Zwarte Woud Forever (2012): Grotenhuis heeft Inconvenient Truth gezien, ze kent de Global Warming World Map en het debat over de subsidieregeling van binnenuit, maar in plaats van een objectieve stand van zaken op te maken, onderzoekt ze hoe die maatschappelijke tendensen inwerken op haar eigen leven en – belangrijker – wat haar verbeelding daar tegenover kan zetten. Zwarte Woud Forever wordt zo een doorleefd egodocument van iemand die tegen beter weten in opnieuw zingeving en aanwezigheid zoekt in een wereld die dat decennialang heeft afgezworen. Die poging veronderstelt een zekere naïviteit, maar misschien situeert zich juist in dat gedeelde zoeken wel de grote ‘draagkracht’ die de kunsten volgens velen is kwijtgespeeld.

De toekomst zal uitwijzen of die makers binnen hun verhalen ook scherpe maatschappelijke analyses zullen kunnen verwerken, zoals Dood Paard en De Warme Winkel op hun beste momenten hebben gedaan. Hun kracht ligt in elk geval wel in de moedige keuze om over die toekomst te durven nadenken. Elke tijd vraagt om zijn eigen kunst: misschien schuilt de subversie vandaag niet langer alleen in het neerschieten van hoge torens, maar ook in de poging om met de brok¬stukken opnieuw een klein huisje te bouwen op het slagveld van de leegte.

We are your friends, De Warme Winkel © Phile Deprez

We are your friends, De Warme Winkel © Phile Deprez


Meer lezen van Charlotte De Somviele?

Ass Talk and Clubbing Vibes – gepubliceerd in ‘Etcetera’

Kinshasa Electric ©Bart Grietens

Kinshasa Electric ©Bart Grietens

Post-Apocalypse now: the techno-prophetic poetics of Kris Verdonck – gepubliceerd in ‘Prospero European Review Theatre and Research’
In between the interface
Geen mooiere dans dan de liefde – gepubliceerd in ‘De Standaard’

Haar Curriculum Vitae
Charlotte De Somviele (1988) studeerde theaterwetenschap aan de Universiteit Antwerpen en is daar als onderzoeksmedewerker verbonden aan de vakgroep Visual Poetics. Ze schrijft freelance over dans en theater voor o.a. De Standaard en is redactielid van Etcetera.

Wat wij van haar wilden weten

Welke theatermaker is jouw favoriet?
Makers die vorm en inhoud laten samenvallen. Dat is meer een verlangen dan een realiteit (dat is ook het mooie), maar als het gebeurt heeft het iets subliem. Gezelschappen en makers die daar naar mijn gevoel consequent en eigenzinnig naar blijven streven: Theater Zuidpool (omwille van hun radicale tekst- en regiekeuzes, hun durf om zichzelf telkens weer te vernieuwen), iemand als Lotte Van den Berg (haar werk voelt als thuiskomen), een ambachtsman zoals Kris Verdonck (hoe hij het theater en de samenleving telkens weer vooruit denkt, daar kan je je tanden in zetten).

Zijn er critici waar jij altijd heel scherp op let?
Niet in het bijzonder, maar ik lees (en leer graag van) de spitante, heldere, tegelijk verbredende en verdiepende pen van Evelyne Coussens, Wouter Hillaert en Geert Sels.

Waaraan moet voor jou een goed essay voldoen?
Een goed essay vertrekt vanuit een persoonlijk ‘geraakt zijn’ (maar waarvan je de woede of het sentiment al een beetje hebt afgepeld), gecombineerd met een doorgrondende, genuanceerde analyse, een ‘performatieve’ signatuur (ik hou van de gedachte dat elk kunstwerk om zijn eigen soort schrijven vraagt) en ruimte voor het onzegbare dat in het hart van de kunst schuilt.

Wat mis je in de hedendaagse theaterkritiek?
Tijd. Dialoog. Erotiek. Verstilling. Moed.

[omhoog]