17 nov 2014

Even voorstellen: Erica Smits

0 Comment
EricaSmits

Erica Smits

Erica Smits studeerde al af op een scriptie met de titel Beweging zien. Het bij iedere mime voorstelling weer stellen van de schijnbaar simpele vraag, ‘wat gebeurt er toch met mijn lichaam’, in combinatie met haar academische kennis, leiden tot voor mime liefhebbers niet te missen artikelen in TM en De Theaterkrant.

Haar essay
De vragen die Erica Smits zich stelt over mime zijn basaal, doorleefd en doordacht. Ze kan zinnen schrijven als: “De gang is lang en donker. Dat wil zeggen, ik dénk dat die lang is. Ik zie immers geen hand voor ogen. Hij voelt in elk geval lang. Ik heb alleen een touw aan mijn linkerhand om te volgen naar de zaal. Ik vind het om eerlijk te zijn behoorlijk eng. Ik ben alleen en gedesoriënteerd. (Over Grond van Boukje Schweigman in ‘Het lichaam van Boukje Schweigman’)
En, in een terugblik op een seizoen mime over Tocht van Menno Vroon : Plots springt het licht aan en komt de man (performer Fabian Santarciel de la Quintana) bij je op de armleuning zitten. Hij knoopt een informeel gesprekje aan, vraagt of het goed met je gaat en eindigt met de vraag of je voor hem wilt zorgen. Natuurlijk zeg je ja. Maar als Santarciel de la Quintana vervolgens zijn performance opnieuw oppakt, herhaaldelijk in het zand valt, zijn mond vol stopt met zand, kermend van de pijn op de grond rolt, word je genadeloos geconfronteerd met het onvermogen te handelen. Je zou makkelijk kunnen opstaan, het zand van zijn gezicht kunnen vegen en zijn hand vasthouden. Maar durf je dat dan ook op dat moment? Is wegkijken niet makkelijker dan ingrijpen? Wat doe je als je niet kunt wegkijken, omdat het op één meter voor je voeten gebeurt? Laat je je wel of niet weerhouden door het gegeven dat het een theatervoorstelling is? Welke waarde heeft de belofte tot zorgen voor iemand dan nog?
Erica Smits schuwt de theorie niet. Bij haar lees je over ‘autotelische ervaring’ (de beloning voor de activiteit komt niet van buitenaf, maar bestaat uit de ervaring zelf). In haar werk zijn begrippen te vinden als ‘active discovery, ‘’ loss of ego of kinetische ervaring. Kennis in beleving wevend en beleving in kennis, biedt Erica Smits de lezer de instrumenten om de eigen reactie bij het zien van beweging te begrijpen.

Het lichaam van Boukje Schweigman ©Jochem Jurgens

Het lichaam van Boukje Schweigman ©Jochem Jurgens

Meer lezen van Erica Smits?
Karina Holla: De fascinatie van het totale anders zijn – gepubliceerd in ‘Theatermaker’
William Dashwood: Wat het betekent om mens te zijn – gepubliceerd in ‘Theatermaker’
De spelende mime – gepubliceerd in ‘Theatermaker’
Beweging zien is beweging voelen

Beweging zien is beweging voelen. 'Schwalbe zoekt massa'

Beweging zien is beweging voelen. ‘Schwalbe zoekt massa’

Haar Curriculum Vitae
Erica Smits is in 2005 afgestudeerd aan de MA Dramaturgie, een onderdeel van de studie Theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. Binnen haar studie had ze een bijzondere interesse voor mime en beeldend theater. Zij schrijft onder andere voor Theatermaker en Theaterkrant en werkt als dramaturg bij PS|theater. Met ingang van seizoen 2013-2014 heeft zij zitting als jurylid in de VSCD mimejury. Daarnaast werkt zij op de marketingafdeling van de Schouwburg van Almere.

Wat wij van haar wilden weten

Welke theatermaker is jouw favoriet?
Boukje Schweigman en Schwalbe omdat ze mij voorstellingen laten ervaren op een manier die ik nooit had kunnen voorzien.

Zijn er critici waar jij altijd heel scherp op let?
Niet specifiek. Ik volg het veld en daarmee ook de mensen die daarover schrijven.

Waaraan moet voor jou een goed essay voldoen?
Een goed essay zou voor mij een persoonlijke fascinatie moeten verbinden aan een beschouwende blik. Het grote verhaal en het kleine verhaal samen brengen.

Wat mis je in de hedendaagse theaterkritiek?
Tijd.

[omhoog]